A imaxinación sempre pode abrir calquera porta, xirar a chave e deixar paso ó terror

ABRIDE OS OLLOS!!!!

PARÁDEVOS A APRECIAR UN POUCO A ARTE!






E PRACTICÁDEA TAMÉN!!!!

PERO CON ELES PECHADOS!!!

Carta prohemio do Marqués de Santillana ao Condestábel don Pedro de Portugal. Ano de 1449:

"E después fallaron esta arte que mayor se llama e el arte común -creo- en los Reynos de Gallizia e de Portogal, donde no es de dubdar quel exerçiçio destas sçiençias más que en ningunas otras regiones e provinçias de la España se acostumbró en tanto grado que non ha mucho tienpo qualesquier dezidores e trobadores destas partes, agora fuessen castellanos, andaluzes o de la Estremadura, todas sus obras conponían en lengua gallega o portuguesa: e aun destos es çierto resçebimos los nonbres del arte, asý commo maestría mayor e menor, encadenados, lexaprén e manzobre.
Acuérdome, señor muy magnífico, syendo yo en hedad no provecta, mas asaz pequeño moço, en poder de mi abuela doña Mençía de Çisneros, entre otros libros, aver visto un grand volumen de cantigas, serranas e dezires portugueses e gallegos; de los quales, toda la mayor parte era del Rey do Dinís de Portugal -creo, señor, sea vuestro visahuelo-, cuyas obras, aquellos que las leýan, loavan de invençiones sotiles e de graçiosas e dulçes palabras. Avía otras de Johán Suares de Pavía, el qual se dize aver muerto en Galizia por amores de una infanta de Portogal, e de otro, Fernán Gonçales de Senabria. Después dellos vinieron vasco Peres de Camoes e Fernán Casquiçio e aquel grande enamorado Maçías, del qual no se fallan syno quatro cançiones, pero çiertamente amorosas e de muy fermosas sentençias, conviene a saber:

Cativo de miña tristura,
Amor cruel e brioso,
Señora, en quien fiança e
Provey de buscar mesura".

Para que logo digan que o galego nin é lingua tan sequera. Pois todo aquel que pense iso, por favor, que lea esta carta e darase conta de que a NOSA LINGUA se usaba en todo o Estado cando se trataba de cultura. Era a lingua culta para a escritura de poemas e cantigas xa dende o século XV. O problema veu logo cando nos oprimiron e relegaron a nosa fala a ámbito familiar e coloquial. "A doma e castración do Reino de Galicia".
Aquel que siga coa mosca detrás da orella e non crea o que lle conto, que faga o favor de documentarse e de estudar un pouco de historia!
Para rematar gustaríame por uns versos dunha canción de Mercedes Peón que di:

"O galego que non fala a lingua da súa terra
non sabe o que ten de seu, non sabe o que ten de seu (...)
Perdidiño pola vida
rexeita a súa lingua
sabendo que vén datrás.
Sabendo que vén datrás
da nosa xente querida
e inda hoxe falámola.
Falámola naturalmente,
falámola como a nosa xente
non nos podemos queixar".

¡DO ÍNTIMO!

Abro os ollos de súpeto no medio da noite. Suor frío, gorxa seca e bágoas percorrendo as miñas meixelas. O corpo treme por unha fracción de segundo sen poder evitalo. Quero pór a mente en branco, non pensar en nada, pero é inevitábel. É incríbel a forza que pode ter o pensamento humano, en ocasións é indomábel.
Póñome a pensar a razón desa reacción a estas horas da noite e decátome de que estaba a soñar. Soñar? Fan os soños cousas coma esta? Ou era se cadra un pesadelo? Non, non podía ser un pesadelo, pois un pensamento dóce e instantáneo recórdame que ti eras o suxeito do meu subconsciente.
Es un intruso, estasme a roubar todo: os momentos a soas, as cavilacións motorizadas, os almorzos solitarios, a música lenta que soa mentres paso unha mopa polo meu cuarto e agora, incluso o sono! Mais, ó mesmo tempo, compartes comigo eses meus momentos a soas, esas cavilacións motorizadas, eses almorzos solitarios e eses momentos de limpeza, facéndome mellor compaña que a simple mopa e a pousada música á que rara vez presto atención.
Párome a pensar un anaco e doume conta de que aquí estás outra vez, comigo, no medio dunha noite que semella longa. Dou unha volta na cama, saco os brazos por riba da saba, limpo as bágoas, pecho os ollos e desexo volver espertar cun recordo tan simple e complexo á vez.

Unha das revolucións de 1820-1830

Proclamación da independaencia grega:

"Nós, descendentes dos sabios e nobres pobos da Hélade, nós que somos os contemporáneos das esclarecidas e civilizadas nacións de Europa, nós que contemplamos as vantaxas de que gozan protexidas polo impenetrable escudo da lei, non podemos xa sufrir sen covardía e autodesprezo o xugo cruel do poder otomano que nos someteu por máis de catro séculos; un poder que non escoita razóns e non coñece ningunha outra lei que a súa propia vontade, que o ordena e dispón todo de maneira despótica e de acordo co seu capricho. Despois desta prolongada escravitude, decidimos recorrer ás armas para vingarnos e vinga-la nosa patria contra unha terrible tiranía cuxa esencia mesma é inicua, un despotismo sen paralelo co que ningún outro pode compararse (...)
Construíndo sobre os cementos dos nosos dereitos naturais e desexando asimilarnos ó resto dos cristianos de Europa, os nosos irmáns, iniciamos unha guerra contra turcos ou, máis ben unindo as nosas forzas illadas, convertémonos nun único corpo armado, firmemente resolto a obte-lo noso fin, a gobernarnos a nós mesmos por leis xustas, ou a ser totalmente aniquilados, pois non cremos que sexa digno de nós, descendentes dos gloriosos pobos da Hélade, seguir vivindo en estado de escravitude, situación que convén a animais irracionais e non a seres racionais".
Asemblea Nacional Grega: Proclamación da Independencia.



[Bonito texto,verdade? Bueno, o de unirse ó resto dos cristiáns europeos chirría un pouco (polo menos na miña opinión), pero a esencia do texto reflicte unha forza espectacular, e un desexo de liberdade e independencia que algúns desexamos tamén para a Galiza]

O poema !

Onte dixen que ía escribir os versos do poema de Rosalía pero a "postagen" foi sen el. Como prometera, velaquí está:

Non coidarei xa os rosales
Que teño seus, ni os pombos:
Que sequen, como eu me seco;
Que morran, como eu me morro.

Como poden 4 versos de nada ter tanta expresividade? Non vos gustan acaso? Facédemo saber, si? Mil bicos para todos; aquí, unha enxebre porase a estudar en breve.

A muller e Rosalía

Todo o mundo sabe que a muller non era considerada para nada na vida económica, política e incluso social ata fai uns cantos anos. Estaba limitada ás tarefas da casa, tiña que limpar, alimentar ó home e coidar dos fillos, e por se fora pouco, tamén tiña que traballar no campo.
Unha muller sen home non era ninguén, por iso moitas casaban polo simple feito de non vivir para o resto da súa vida baixo a tutela do pai. Esta situación da muller denunciouna Rosalía de Castro no seu libro Cantares gallegos en poemas como o do San Antoniño, onde unha moza lle pide un home a "este casamenteiro" aínda que a malle e aínda que a esfole.
Esta nosa primeira feminista mundial tivo sempre presente a situación de miseria na que vivían as mulleres da época e reflictíao a cotío nas súas obras. Ela tiña conciencia de que era afortunada, pois o seu home apoiouna e animouna a que escribise; aínda que finalmente, os golpes que lle deu a vida, os problemas económicos, a morte de dous dos seus fillos pequenos e os problemas de saúde, desembocaron na infelicidade e na desesperación (sentimentos que deixa plasmados en moitas das súas obras).
Escribe Follas Novas, obra na que renova o estilo literario e a temática sen deixar de par a situación da muller, a cal segue denunciando en poemas como "A xustiza pola man" (onde denuncia a violación dos dereitos da muller e o papel da xustiza, que só defende ós poderosos) e outros moitos, dentro dos cales hai un que chama a miña atención por ser tan curto e ter tanta expresividade. Neste denuncia o abandono dunha muller por parte do seu home, pois a pobre sen a sinatura do "marido" non é ninguén. Como é curtiño, non teño nugalla en escribilo:

.

Para min, esta muller que tanto acusaron e acusan de chorona é digna de admirar, pois o valor que tivo para escribir o que escribiu na súa época é impresionante. Dende aquí: bravo Rosalía!